ویدیو کوتاه، طولانی‌ ترین فاجعه مغز ما

در سال های اخیر ، ویدیو های کوتاه در قالب یک سرگرمی ساده به فرهنگی تبدیل شده اند ، که ریتم طبیعی مغز انسان را دگرگون کردند .

مغز ما در اصل برای پردازش روایت های پیوسته ، جریان های طولانی مدت توجه و تجربه های عمیق ساخته شده بود ، اما حجوم بیش از حد محتوای 10 تا 20 ثانیه‌ ای به صورت مداوم برنامه ریزی تکاملی ان را به چالش کشیده است .

این تغییر ناگهانی باعث شده ساختار های مرتبط با تمرکز پایدار ، حافظه کاری و تنظیم هیجان با فشار بی سابقه ای مواجه شوند و رفتار های تازه ای شکل بگیرند،که اغلب به چشم نمی اید .

اولین ضربه هایی که با ویدیو کوتاه به مغز وارد میشوند

یکی از اولین ضربه هایی که به مغز وارد میشود میتوان به ، تغییر الگوی پاداش اشاره کرد .

مکانیسم دپامین که قرار بود سازو کار برای انگیزه ،یادگیری بقا باشد، حالا به ماشینی تبدیل شده است که که با هر اسکرول یک پاداش سریع و لحظه ای تولید میکند.

مغز به این روند اعتیاد پیدا میکند، و نتیجه ان میشود کاهش تحمل برای فرایند های که نیاز به صبر ،انتظار و تعمق اند .

هر بار که کلپ های کوتاه نگاه میکنیم ، شبکه پاداش مغز فعال میشود ، اما این فعال شدن ن از طریق تجربه کامل بلکه از طریق محرک های سطحی اتفاق میوفتند و این رفتار به تدریج استانه لذت را بالا میبرند.

در ادامه این چرخه ،تمرکز بلند مدت جاییش را به توجه مقطعی میدهد . بخش هایی از مغز مانند قشر پیش پیشانی که مسئول برنامه ریزی ، تحلییل و مدیریت توجه اند،با وجود هجوم محرک های سریع دچار افت بهره وری میشوند .

ذهن پس از مدتی گونه ای تربیت میشود ،که که انتظار دارد همه چیز با سرعت زیاد در چند ثانیه ارئه شود.

این الگو به زندگی روزمره هم سرایت میکند ، بسیاری از افراد هنگام مطالعه ،کار یا حتی گفتگو با دیگران احساس بیقراری و حواس پرتی میکنند ، انگار که مغزشان در پس زمینه منتظر یک اتفاق تازه است که با ان اتفاق دوپامین درافت کند .

تاثیر روانی های دیگر روی مغز ما

وقتی مغز با حجم عظیمی از محتواهای سریع مواجه میشوند ، سرعت پردازش ذهنی افزایش میابد ، اما تجربه رضایت از زمان را کاهش پیدا میکند .

لحظات ارام، معمولی یا حتی شیرین زندگی توان رقابت با انرژی وهیجان مداوم ویدیو های کوتاه را ندارند.

این تغییر باعث میشود ، لحظه های واقعی زندگی کمتر حس شوند و فرد با مواجهه با زمان های بی تحرک احساس کسالت میکند . مغز عملا سرعت طبیعی جهان را پایین تر از ان چیزی میبیند که به ان عادت کرده است .

در سطح عاطفی نیز نوعی بی حسی تدریجی دیده میشود . چون ویدیو کوتاه معمولا بر پایه شوک، غافلگیری یا طنز تند ساخته شده اند ، نیاز هیجانی مغز به تحریک های قوی تر پیدا میکند تا همان سطح واکنش را تجربه کند . این موضوع به کاهش عمق احساسات ، افت همدلی و در برخی موارد بی حصلگی مزمن منجر میشود. در چنین شرایطی که ارتباطات انساسنی، که ذاتا کندتر ، پیچیده تر از یک کلیپ چند ثانیه ای هستن بیتر از قبل انرژی مغزی میطلبند و فرد نا خود اگاه از فاصله میگیرد.

این چرخه در همه ی جوانب های زندگی ما ریشه میکند و ریشه اصلی ان بر میگرد به همان چرخه پاداش سریع ، ذهن افراد از یادگیری عمیق دور میشود ، حصله انجام کارهای طولانی کاهش میابد ، و زندگی گاهی برای فرد بی رنگ و عبوری به بنظر میرسد .